Konstytucja: Prawo Własności

Konstytucja jest nadrzędnym prawem państwowym, a jej zmiana może nastąpić wyłącznie za jednomyślną zgodą wszystkich pełnoletnich obywateli (odliczając wstrzymujących się od głosu).

Obywatelem jest ten, którego oboje rodziców posiada obywatelstwo (może zostać nadane pośmiertnie). Każdy inny może ubiegać się o nie u wojewody po przekroczeniu połowy swojego życia osiedlenia się w kraju. Obywatel osiąga pełnoletność po ukończeniu 18 roku życia i wtedy uzyskuje prawa wyborcze. Po śmierci obywatela, cały dobytek przekazywany jest zgodnie z jego wolą. W przypadku braku testamentu majątek zostaje przekazany współmałżonkowi i potomstwu, a w wypadku braku rodziny, po równo pomiędzy wszystkich dorosłych obywateli całego kraju. W przypadku obcokrajowców i zagranicznych podmiotów, majątek przechodzi na spadkobierców tylko jeśli są oni obywatelami kraju.

Prawo samostanowienia odnosi się do własności osobistej oraz wspólnej (np. państwo). Własność osobista jest to wszystko co stanowi samą istotę ludzką (jej ciało, umysł i sferę duchową) wraz z prawowitym dobytkiem, czyli tym co zostało uzyskane bez złamania prawa własności innej jednostki (wtargnięcia na zajmowany uprzednio obszar). Własność osobista obejmuje również owoce pracy (jak i każdy inny skutek prawowitego działania człowieka), więc ten kto je wytwarza w pełni nimi rozporządza i próba odebrania nawet najmniejszej ich części jest pogwałceniem tegoż prawa. Obywatel wolny jest zatem od wszelkich danin na rzecz kogo- i czegokolwiek (podatki, akcyzy, grzywny, itp.), ale nie może też z wykupionych przez innych przywilejów korzystać (bez zgody składających datki), ani nie otrzymuje żadnej pomocy z urzędu (jako potrzebujący, poszkodowany, albo urzędnik, może ją otrzymać jedynie z dobrej woli). Własnością jednostki nie może być to co nie zostało wytworzone przez kogoś, czyli ziemia, woda, powietrze, zasoby naturalne – to wszystko jest własnością wspólną (np. we wspólnym państwie). Obywatele poprzez UO mogą ustalić, że 1/5 obszaru państwa wydzielona jest pod prywatne działki dla dorosłych obywateli (po 15 arów powierzchni, całkowicie za darmo, pod zarząd traktowany jako własność osobista), a reszta to przestrzeń publiczna (osiedlowe podwórka, ścieżki, puszcze, jeziora, pod wynajem, itd.), na której obowiązują ustalenia UO (prawo państwowe – wspólne). Zarząd nad działką może być przekazywany, ale dodatkowe grunty (ponad 15 arów na osobę) stają się dzierżawą (sami wybieramy które, chociaż działka nie może zostać rozczłonkowana) zgodnie z zasadami UO i przyjętą w nich wysokością opłat (UO może określać, że przychody z takiego czynszu dzielone są równo pomiędzy wszystkich pełnoletnich obywateli państwa) lub zostają przywrócone jako grunty państwowe. Jeśli działek jest więcej niż gospodarzy, to są one współzarządzane jak inne tereny publiczne. W wypadku braku dostępnych działek dla wkraczających w dorosłość obywateli, trafiają oni do kolejki oczekujących.

Ochrona własności nie tyczy się tzw. własności intelektualnej (patent), czyli pomysłu wynalazku, treści wiersza, bądź zapisu nutowego muzyki, gdyż wykorzystywanie poznanej wiedzy nie jest jej pozbawieniem (u pomysłodawcy), a więc nie jest kradzieżą. Tym samym w miejscach publicznych lub na własnej posesji dozwolone jest nagrywanie i rozpowszechnianie rozmów, zdarzeń, robienie zdjęć ludziom i rzeczom, używanie i powielanie książek, obrazów, piosenek, filmów, programów. Jeśli nie chcemy aby pomysł był rozpowszechniany przez innych to go przed tym zabezpieczamy lub nie ujawniamy go wcale. Jeśli taka wiedza została pozyskana bez lub przeciwko zgodzie jej twórcy, to naturalnie jest to złamaniem prawa samostanowienia. Nie jest jednak możliwe cofnięcie rozpowszechnienia wykradzionego pomysłu, więc później można z niego korzystać bez ograniczeń.

Pełna wolność nie istnieje bez całkowitej jawności. Ukrycie prawdy ma na celu wpływ na wybór okłamywanego, który tym sposobem przestaje być w pełni samodzielny – wtedy z wolności pozostaje tylko złudzenie. Zatem nieskrępowany dostęp do wiedzy, która nas dotyczy, jest warunkiem bezwzględnym prawa samostanowienia – jawne są wszystkie działania wykraczając poza obszar samostanowienia jednostki, bądź grona osób (dwie lub więcej osób może zgodzić się na działanie w swoich osobistych obszarach i dopóki nie wychodzą poza to, nie muszą nikogo powiadamiać), jako te które dotykają strefy innych, albo wspólnej.

Obszar własności człowieka należy całkowicie i wyłącznie do niego, i każdy, ma wszelkie prawo przeciwdziałać jego naruszeniu (u siebie i innych), z siłą, która je powstrzyma, łącznie z zabiciem napastnika, jeśli jest to konieczne (atak można zacząć odpierać od chwili gdy nieuchronnie zmierza w cel, np. wystrzelony pocisk, ale nie gdy ktoś buduje sobie broń – już sama nazwa pochodzi od obrony). Napastnikiem jest zawsze ten, kto pierwszy wtargnie w osobistą przestrzeń innego człowieka (nie tylko sobą, ale i swoimi wytworami, jak dym, czy promieniowanie) lub tym zagrozi. Jeśli jednak napaść została przerwana, to jej ofiara nie może naruszać osobistego obszaru unieszkodliwionego napastnika bardziej niż jest to konieczne, aby postawić go przed sądem (przekroczenie tej granicy to już zemsta – nowy napad). Naruszeniem wolności innych nie jest posiadanie własnych poglądów, wypowiadanie się lub zachowywanie, które nie wkracza w obszar samostanowienia innych, aczkolwiek może to być złamaniem prawa państwowego (ustanowionego przez UO na przestrzeń publiczną). Nakłanianie do wyrządzenia krzywdy nie znosi winy z tego, który się jej dopuścił, bo ostatecznym winowajcą jest bezpośrednio dokonujący czynu, a nie ten co do niego namawia. Zmuszanie jest ścigane za zmuszanie, a nie za czyn do którego zmuszono.

Istota ludzka zaczyna swój naturalny cykl życiowy od etapu zarodka (powstanie nowego, ludzkiego, niepowtarzalnego DNA – po połączeniu komórki jajowej z plemnikiem) rozwijającego się w ciele matki. Zgodnie z prawem własności, kobieta stanowi o własnym ciele i może zadecydować o usunięciu z niego czegokolwiek (łącznie z nowo tworzącym się człowiekiem) – nie podlega to karze (jednak następuje wpis do kartoteki matki, gdyż jest to zamierzone działanie, mogące prowadzić do odebrania życia istocie ludzkiej, czyli złamaniu jej prawa samostanowienia). Odrzucony człowiek zostaje przeniesiony do miejsca, gdzie będzie mieć szansę właściwie dojrzeć i się urodzić (np. sztuczna macica, jak te dostępne dla rekinów, czy owiec). W przypadku braku odpowiednich rozwiązań, kobieta pozbywająca się niechcianego płodu nie odpowiada za jego kalectwo lub śmierć, jeśli celem było jego usunięcie z jej ciała bez zamiaru dodatkowego szkodzenia mu, a służba zdrowia, zgodnie ze swoją powinnością, dokłada wszelkich starań, aby życie odrzuconego człowieka uratować. Dziecko do osiągnięcia pełnoletności pozostaje pod opieką rodziców, którzy decydują co jest dla niego właściwe. W tym okresie naruszenie woli rodziców w stosunku do dziecka, nawet za jego zgodą, jest traktowane jak złamanie prawa własności jego opiekunów – każde działanie dotyczące dziecka musi mieć ich aprobatę. Rodzice pociągani są do zadośćuczynienia za wykroczenia dzieci. Dziecko może zostać odebrane opiekunom wyrządzającym mu krzywdę fizyczną (czynność powodująca uszczerbek na zdrowiu, ale nie brak działania, jak np. szczepienia, co leży całkowicie w gestii opiekunów) lub psychiczną (groźba krzywdy), albo może też samo przenieść się pod kuratelę państwa lub innego dorosłego (np. gdy namówiliśmy dziecko znajomego, który je molestuje, aby przeszło pod naszą opiekę), a i rodzice mogą zrzec się dziecka. Prawo samostanowienia daje wolność zakończenia własnego życia (np. honorowe samobójstwo polityka, który nie dotrzymał obietnicy), z tym że zabroniona jest pomoc w samobójstwie, ponieważ nie potrafimy zapytać trupa, czy nie został oszukany (taki pomocnik zawsze zostaje oskarżony o zabójstwo).

Powrót do wprowadzenia