Ustrój samorządowy

Aż nierychło głowę podniósł i tchnął ciężko piersiami starymi. — Pora — rzekł — co ma być, to się stanie… Wiec zwołać potrzeba, dawno go nie było i ludzie się rozbili, chodząc samopas. Czas się ze swoimi naradzić, posłać wici, zebrać braci. Niech głowę starą wezmą, jeżeli chcą — co dla gromady i miru naszego potrzeba — to zrobią.
Józef Ignacy Kraszewski – „Stara baśń” [rok 1876]

W tym miejscu pragnę przedstawić założenia ustroju państwowego mającego na celu zapewnienie jak najszerszych swobód obywatelskich, ograniczonych jedynie (gdyż przepisy z zasady odbierają wolność) przez ochronę przed naruszeniem obszaru osobistego człowieka – prawa samostanowienia (własności). Prawo do samostanowienia o sobie i swojej prawowitej własności wraz ustrojem obywatelskiego gospodarowania wspólną własnością – państwem (trójpodział władzy, a raczej służby) stanowią Konstytucję (służy ona zatem do regulowania tylko i wyłącznie prawa własności). Rozdział I Konstytucji określa czym jest własność jednostki (której tyczy się wyłącznie prawo samostanowienia) i wspólna (dla której dodatkowo obowiązuje prawo przestrzeni publicznej, przyjęte w trybie Ustawodawstwa Obywatelskiego – UO). Rozdział II Konstytucji zawiera zasady współzarządzania państwem (UO). Rozdział III opisuje czym jest naruszenie własności oraz jak się je rozstrzyga. Rozdział IV, domykający Konstytucję, przedstawia środki wypełniania porządku wynikającego z jej zapisów. Wobec tego osobę, która nie wkracza we własność innych, bądź wspólną, dotyczy jedynie §I Konstytucji. Ostatni podpunkt (V) omawia przykładowe ustalenia obywatelskie (przepisy podrzędne Konstytucji – przymusowe wyłącznie na obszarach publicznych), na których wprowadzenie zezwala oraz podaje sposób ich ustanawiania §II Konstytucji. Odnośnik postscriptum porusza kwestie, które według autora wymagają szczególnej uwagi. Pozycja post postscriptum to spis zarysów odcinków, które mogłyby służyć przybliżeniu powyższych zagadnień szerszemu gronu rodaków.

Konstytucja: §I Prawo Własności

Konstytucja: §II Służba Ustawodawcza

Konstytucja: §III Służba Sądownicza

Konstytucja: §IV Służba Wykonawcza

V Przepisy podrzędne: Ogólnopaństwowe

*PS: Rozważania

*PPS: Odcinki

 

Orędownik prawa do samostanowienia, Paweł Działyński (1560-1609), tak mówił o naturalnym porządku podczas swojego poselstwa od króla Zygmunta III Wazy (1566-1632) do Królestwa Anglii, w Londynie, 4. sierpnia 1597 roku:
„Nie ten czyni krzywdy drugiemu kto korzysta ze swego prawa, lecz ten kto mu przeszkadza w korzystaniu z jego własnego prawa.”
Krytyczna uwaga Działyńskiego skierowana została do królowej Elżbiety I (1533-1603), która w walce przeciwko Królestwu Hiszpanii używała korsarzy, a ci dokonywali plądrowania, rekwizycji i zatapiania statków płynących przez morze Północne i Kanał La Manche. Ich ofiarami były nie tylko okręty hiszpańskie, ale i neutralne statki, jak kupców z polskiego Gdańska i Elbląga, którzy będąc pod opieką króla Zygmunta III Wazy, poskarżyli się do niego, a ten poprzez Działyńskiego zażądał przywrócenia wolności mórz oraz pokrycie strat wyrządzonych przez korsarzy gdańskim armatorom. Po teatralnym, publicznym oburzeniu na słowa Działyńskiego, Elżbieta I najpierw przeprosiła króla Zygmunta III Wazę za nieprzychylne przyjęcie jego posła, a później zobowiązała się do zwrócenia zarekwirowanych gdańskich statków oraz cofnięcia zakazu handlu z Hiszpanią dla Polaków, co też się stało.