[Wiadomości] Słowianie

Uczono nas w szkole, że historia  Polski zaczyna się w zasadzie od Mieszka I i chrztu w 966 roku. Czasem nauczyciele napomkną o przodkach Mieczysława, ale przecież to dawno i nieprawda. Na naszych terenach wtedy nie działo się nic wartego uwagi. Nie przedstawiały one wartości do tego stopnia, że nie zawracali sobie głowy przekraczaniem linii Łaby nawet tak ekspansywni Rzymianie.

Imperium rzymskie IV wiek.jpg
Mapa z zaznaczonymi ziemiami Sarmatów [IV wiek n.e.]

Mapy niby pokazują jakieś plemiona Słowian, Sarmatów, Gotów, Scytów, czy Wandali, ale kto by się w to zagłębiał. Strona 34-35 (cyfrowa strona 50) w „Historical Atlas” autorstwa Shepherd’a pokazuje mapę królestwa Sarmatów z podobnego okresu.

Mimo iż w 2013 roku opublikowano wyniki badań mówiące, że rdzenni Polacy (z haplogrupą R1a1) zamieszkują słowiańszczyznę od co najmniej 7 tysięcy lat (a może i ponad 10 000 lat), co całkowicie zaprzeczyło tezom nauki głównego nurtu (że Polacy pojawili się w Europie około III-V wieku n.e.), a jednak nie wzbudziło zainteresowania mediów.

Co jakiś czas odkrywane są zabudowania z czasów dalece wyprzedzających oficjalną historię Polski. Mamy silnie ufortyfikowane osady, jak wzniesiona około 1750 roku p.n.e. w Maszkowicach, czy w Sadowie w gminie Kocmyrzów-Luborzyca z 2200 roku p.n.e. Około 120 metrów średnicy mają pozostałości olbrzymiej świątyni sprzed niemal 7 tysięcy lat, odkrytej w Nowym Objezierzu (zachodniopomorskie). Osada sprzed około 5 tysięcy lat odkryta na Wzgórzu Staromiejskim w Sandomierzu. Znajdujemy też ślady wielkich bitew, ja ta z doliny rzeki Tolęży (Tollense), zaledwie kilkadziesiąt kilometrów od dzisiejszej granicy polsko-niemieckiej, która rozegrała się około 1250 roku p.n.e., prawdopodobnie największa bitwa starożytności, którą duńska archeolog prof. Helle Vandkilde porównuje do bitwy o Troję. Zgodnie z oficjalną wiedzą, w tym okresie ten region Europy miałby być peryferiami cywilizacji, gdzie żyły sobie luźne i proste społeczności rolnicze, a jednak uczestnicy bitwy nad Tołężą mieli DNA podobne do współczesnych Polaków. Kolejnym aspektem starożytnej historii Słowian są wysoce zaawansowane technicznie znaleziska archeologiczne sprzed wielu tysięcy lat – trójkątne wiercenia w podziemiach zamkowych oraz niezwykle silne spoiwa.

Można cytować też kroniki, jak „Teodora Wagi historya książąt i królów polskich” (strona 63, cyfrowa strona 89):

„Święty Bonifacy niemiecki IV Moguucyi apostoł, ściągał (rok 745) bałwochwalców Słowian – Wendów nad Ren dla uprawy ziemi. Wendy uczyli Niemców gospodarstwa domowego, uprawy roli, bartnictwa, hodowania trzód, zaprowadzili w Turyngii lepszy ród koni i chów stadnin; uczyli Niemców złotnictwa odlewów, tkactwa i innych robót: z jakiemi wówczas Niemcy wcale oswojeni byli.”

Obszerną listę źródeł, polskich i zagranicznych opisujących dzieje Lechii, zebrał Janusz Bieszk. Nawet zaborcy publikowali władców przed-Mieszkowych w tamtych czasach, jak widzimy na stronie xxiii w „Podział Polski w latach 1773, 1793, 1796 i 1815 wraz z tabelą dynastii królów Polski i Kongres Wiedeński w roku 1815, przez F.V.S. – Berlin 1864”.

Podobno jeszcze w 1856 roku podręczniki dla gimnazjum w księstwie poznańskim podawały jako pierwszego władcę Polski Leszka Pierwszego, panującego w latach 520 – 549.

https://www.youtube.com/watch?v=gaN1B7vkFOk
https://tajnearchiwumwatykanskie.wordpress.com/tag/krol-lech-i-wielki/
https://slowianowierstwo.wordpress.com/2015/03/11/lechici-lachy-polachy-polacy/
https://www.youtube.com/watch?v=Q4Qo3SZsAV0

Organizacja Ukraińskich Nacjonalistów, której Ukraińska Armia Powstańcza była ramieniem zbrojnym, nawołując do rzezi na Wołyniu głosiła hasło: „Wyrżnąć Lachów aż do siódmego pokolenia, nie wyłączając tych, którzy nie mówią już po polsku”. W języku perskim (np. Iran) na Polskę mówi się Lechistan. Słowiańska głagolica dała początek pismom starożytnym. Na terenie obecnych Niemiec możemy znaleźć Pole Lecha, czy rzekę Lecha. Tłumaczenia z greki ukazują powiązanie słów Lechia i Słowianie.

λέχεια (lécheia) – słowa

ε λέχεια (e lécheia ) – słowami

λέχει (léchei ) – mówi

λέχε (léche) – powiedział

λέχ (léch) – powiedz to

Dodajmy do tego zagadkową legendę o Lechu, Czechu i Rusie – no bo dlaczego Lech, a nie Pol?

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s